سلام...

سلام به همه شما دوستان با وفا و رفیقان با مرام....

از همتون ممنونم...بابت شرکت تو این جشن تولد کوچیک که بهارنارنج عزیزم گرفته بود....

خیلی لطف کردین و خوشحال شدم از حضور گرمتون.......از بابت هدیه ها هم که با جمله های زیباتون 

برام اورده بودین ممنون...

از بهارنارنج عزیز هم تشکر میکنم که با هدیه اش(که نمیگم چی بود..!) چنان شوکم کرد که نمیدونستم

از خوشحالی چه کنم..

این دو بیت شعر و تقدیم میکنم به همه شما دوستان خویم(به قول یکی ریفیق های خوبم...):

مقام امن و می بی غش و رفیق شفیق

گرت مدام میسر شود زهی توفیق

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم

که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

                                                                                                              تا بعد.

                     امید عزیزم :          

                                 باغچه های حیات برای آمدنت غنچه کردند

یه اتفاق.......:

شب بود ٬ روی زمین دراز کشیده بود و چشم دواند تا آسمان ٬ اما هیچ ستاره ای ندید.

کوهی از غم نشست توی دلش ٬ با خودش گفت :"پس کو ستاره؟ کو ٬ کور سوی امید که می گویند

در تاریکترین شبها هم می تابد ؟"

فکر کرد این گم شدن برایش آخر راه است ٬ به پهلو غلتید تا راه نفسش باز شود که پایش به چیزی خورد

و تکه پار چه ای را که با چوب روی سرش چتر کرده بود افتاد.

چشمش به آسمان پر از ستاره افتاد و ستار قطبی که چون الماسی در دوردستها سوسو می کرد.

یه چیزی......:

                    شکست ٬ یا می شکند یا شکسته می شود ٬ بستگی به شما دارد!!

یه تک بیتی........:

                        با این هوای سرد و غریبانه ام بساز

                                                        با من بمان ٬ به سمت هوای دگر مرو !!

                                                                                                                             تا بعد.

در زمانهاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضيلت ها و تباهي ها دورهم جمع شدند ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت بياييد يك بازي بكنيم مثلا قايم با شك.ديوانگي فورا فرياد زد من چشم مي گذارم و از آنجايي كه هيچ كس دوست نداشت دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند.

 ديوانگي جلوي درختي رفت و چشمهايش رابست همه رفتند تا جايي پنهان شوند لطافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد. خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد هوس به مركز زمين رفت . دروغ گفت:زير سنگي پنهان ميشوم اما به ته دريا رفت همه پنهان شده بودند به جز عشق كه مردد بود چون همه ما ميدانيم كه پنهان كردن عشق مشكل است وقتي ديوانگي به پايان شمارش رسيد عشق پريد و در بين يك بوته گل رز پنهان شد.

 ديوانگي اولين نفري را كه پيدا كرد تنبلي بود چون تنبلي اش آمده بود تا جايي پنهان شود.همه را پيدا كرد جز عشق.حسادت در گوشش زمزمه كرد عشق در بوته گل رز است ديوانگي شاخه چنگك مانندي را از درخت كند و با شدت و هيجان زياد آن را در بوته گل رز فرو كرد تا صداي ناله اي متوقف شد.عشق از پشت بوته بيرون آمد با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون بيرون يزد،آري عشق كور شده بود.چون شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند ديوانگي گفت من چگونه ميتوانم تو را درمان كنم؟عشق گفت تو نميتواني مرا درمان كني اما اگر ميخواهي كاري بكني راهنماي من شو و اينگونه است كه از آن روز به بعد عشق كور است و ديوانگي همواره در كنار اوست.....